Ανακαινήσεις- μονώσεις.: Ανακαίνηση διαμερίσματος

Το χρονικό μιας ανακαίνισης.

Το σπίτι βρίσκετε σ‘ ένα όμορφο παραθαλάσσιο χωριό, στους πρόποδες ενός μικρού βουνού. Τα ξύλινα πορτοπαράθυρα έπρεπε ν αντικατασταθούν με αλουμινίου, και στους τοίχους να γίνει θερμοπρόσοψη.

Επειδή το σπίτι «βλέπει» θάλασσα, αποφασίστηκε να γκρεμιστούν εντελώς οι μπροστινοί τοίχοι, και να αντικατασταθούν με συρόμενες τζαμαρίες.

Επίσης, όλα τα ανοίγματα έπρεπε να σηκωθούν τριάντα πόντους, για να χωρά και ο μηχανισμός απ τα ρολά, και το καλύτερο, είναι ότι επειδή το σπίτι ήταν κατοικήσιμο, και είχαμε ήδη Δεκέμβριο, όλα έπρεπε να γίνουν, μέσα σε μια μέρα. (εκτός από την θερμοπρόσοψη.)

Στις πρώτες φωτογραφίες φαίνεται το σπίτι όπως ήταν πριν την ανακαίνιση.

Ξύλινα πορτοπαράθυρα που έμπαζαν, και τοίχοι χωρίς μόνωση.

Τα μπαλκόνια του σπιτιού, βλέπουν στο απέραντο ιόνιο, μια καταπληκτική θέα, που όμως φυλακίζεται από τους τοίχους του σπιτιού.
Γι αυτό και ο ιδιοκτήτης, αποφάσισε να κατεδαφίσει εντελώς τους τοίχους, και να τους αντικαταστήσει με συρόμενες τζαμαρίες.

Και επειδή το σπίτι ήταν κατοικήσιμο, όλα έπρεπε να γίνουν σε μια μέρα. Μια δύσκολη εργασία, που απαιτεί εμπειρία, προετοιμασία, και συντονισμό ενεργειών.

ανακαινίσεις-αναπαλαιώσεις-ανακατασκευές, σχεδιασμός, παραγγελιοληψία, διεκπεραίωση:
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΩΣΤΑΣ

Ήταν μια μεγάλη μέρα. Ξεκίνησε στις πέντε το πρωί και τελείωσε στις έντεκα το βράδυ. Πριν ακόμα χαράξει, ξεκίνησαν τα γκρεμίσματα και η απομάκρυνση των μπάζων

Ανακατασκευές, ΑΘΑΝΑΣΊΟΥ ΚΩΣΤΑΣ

Κατά το μεσημεράκι ξεκίνησαν τα σοβατίσματα

Ήταν μια βροχερή μέρα και όλα πήγαιναν με το ζόρι. Οι εργαζόμενοι κρύωναν, αυτοί που εκαναν τις εξωτερικές εργασίες βρέχονταν, οι λάσπες δεν τράβαγαν, και η ψυχολογία είχε πέσει κατακόρυφα.

Ο Τζίμης όμως βράχος. Σταθερός όπως πάντα.

Το ίδιο και ο Θείος ο Γιάννης

Ο κουμπάρος ο Θόδωρας, υπεύθυνος για τα ρεύματα, δεν έλειψε ούτε στιγμή από δίπλα μας.

Αλλά επειδή σ αυτή τη χώρα πάντα κάτι στραβώνει, μας πούλησε ο αλουμινάς . «Αααα....λέει, μετά τις πέντε εγώ δεν πιάνω δουλειά, εγώ στις πέντε σχολάω». Βρε καλέ, βρε κακέ, αφού τα είπαμε, τα συμφωνήσαμε....τίποτα αυτός. Δέχτηκε με τα χίλια ζόρια, να στήσει πρόχειρα τις δύο μεγάλες τις συρόμενες στο σαλόνι, για να μην πεθάνουν οι άνθρωποι από το κρύο τη νύχτα. Γεμίσανε και το τζάκι με ξύλα για να περάσουν όπως όπως τη βραδιά.